geweven troostdoor Ottilie Derycke

Soet 2015
18+
gemis

als vanavond de nacht valt

en je mij in het donker

niet meer kan zien

als ik niet meer kan lopen

en slechts moeizaam vooruit kom

als mijn vingers uit je hand glippen

en ik alle grip verlies.

kom je dan naast me zitten

en droog je mijn tranen

terwijl we een deken weven

van herinneringen

als een verhaaltje voor het slapengaan

in deze eindeloze nacht?

 

en wanneer de nacht

steeds donkerder wordt

en het oeverloze zwart

zijn cocon om me heen afwerkt

neem je me dan in je armen?

maar wanneer voor mij

de dageraad nooit meer terugkeert

zal de plots zo zware deken

die we samen weefden

je warm houden

terwijl je wacht

op de warmte van de zon

en je je afvraagt

waar die blijft

en of die ooit nog zal opkomen?

verlies jezelf niet

in je zoektocht

iaar de glans die mijn ogen verliet

want telkens weer

als de nacht je dreigt te verstikken

en je de weg niet meer ziet

zullen de pretlichtjes

die eens in mijn ogen dansten

stralen in de sterren aan de hemel