verloren traandoor Katrien Slabbynck

Soet 2015
15-17
verdriet

Haar haren golven goud

ze kietelen de wind

terwijl ze het zout uit haar tranen huilt

als een stortvloed, een zilte zee

die haar overspoelt en

haar bijna doet verdrinken

ze fluistert schreeuwend haar hart

in duizend stukken

de raaf op de naakte takken

van de kalende boom luistert

naar haar wonden en steelt

haar verdriet

haar tranen verdwijnen even

achter grijze wolken

maar echt weg zijn ze niet