Orpheusdoor Ulrike Burki

Soet 2015
15-17
liefde

Soms,doen we de gordijnen dicht en de lichten uit en als we dan naar onze vingers kijken, is het net alsof we niet bestaan. 
In het donker zijn we er alleen maar voor elkaar.
Soms leggen we ons neer in het midden van een kamer, staren we net zolang naar het plafond tot het verdwijnt. Het volstaat al aan de sterren te denken om ze te zien fonkelen. 
Soms strekken we onze armen, proberen we het licht te vangen. 
We grijpen altijd mis.