wiskundeschriftdoor pieter jan caekelbergh

Soet 2015
12-14
verdriet

daar lig ik dan op tafel

wachtend tot koude handen mij openslaan

mijn papieren vel vol vreselijke cijfers

saaie vermoede ogen staren mij aan

velletje na velletje wordt het zuchten luider

tot ik overbodig ben en weer op tafel beland