Voltooid verleden tijddoor Barend Stroobants

Soet 2015
18+
gemis

Het volmaakte verleden,

daar waarin alle pijn is geleden,

elke strijd is gestreden,

om nu het nieuwe te betreden.

 

De omgeving waar fouten onverbiddelijk transformeerde in lessen,

daar waar een toog gevuld met honderden flessen de dorst niet kon lessen.

Het is een plaats waar ik met pijn in het hart men rug naar keer,

daar waar ik keer op keer de nieuw gevormde traan weer eer.

Met wazige ogen het licht gezien in donkere tijden,

steeds weer spurtend naar de muur die viel te ontwijken.

Zonder men kast gevuld met lijken weet ik niet wat ik me moet aantrekken,

maar maken de ondoordringbare muren plaats voor gescharnierde hekken.

De ooit zo heerlijke pijn valt niet langer te verheerlijken en oh wat doet ze zeer,

voor het eerst in men leven kan ik zeggen dat alles goed is en toch wil ik niet meer.

Ik ben dat aan het worden wat ik jaren lang neer heb liggen halen,

ook al scoor ik punt na punt toch voelt het aan als falen.

 

Ze zeggen me je bent goed bezig,

Je bent aan het bouwen aan een nieuw leven.

Inderdaad, ik wil nooit meer terug naar daar,

weg van het duister en toch komt er een maar.

Met wil en dank heb ik nu alles opgegeven,

en besef ik eindelijk wat het is om te overleven,

toch wil ik me vaak nog overgeven,

ook al is er de wil iets anders te beleven.

 

Als ik eerlijk ben geef ik toe dat men hart gevuld is met contradicties,

alles is me teveel en toch zit men hoofd gevuld met 50 missies.

Ik moet zoveel moeite doen om toch maar moeite te doen,

ik ben mijn verleden gaan haten maar blijf toch verlangen naar de dagen van toen.

Hoe kan het zijn dat een mens zoveel gaat houden van haat,

en dat ik alles opbouw om weer weg te geven zonder baat?

Van alle bullshit gestript voel ik me naakt,

ik heb van elke hit getript met en zonder maat.

Maar nu is de maat vol,

ja zelfs de alcohol.

 

Niet met volle zin zet ik het aan de kant,

het was een leuke weg maar nu zijn we hier beland.

Een kruispunt waar de wegwijzers weg wijzen,

het nieuwe land waar ik me zonder strepen weer moet gaan bewijzen.

Als een wijze wetenschapper die niet weet wat ie zoekt,

voel ik me als een schuldige die voor alles behalve zijn gepleegde feiten boet.

Zo lang liggen hopen op een beter leven en nu komt het voor de dag,

het wordt concreet en het schrikt me af,

alsof gelukkig zijn nu toch nog even niet mag,

“fake it till you make it” zeg ik dan achter het masker met een lach.