Versmachtdoor Chloë Devriendt

Soet 2015
15-17
verdriet

Mijn beenderen breken door het vreselijke gewicht van iemand te hoeven zijn die ik nooit zal kunnen zijn. Ik hoor ze kraken. Ik voel ze verbrijzelen. Mijn benen geven op van onder me en mijn uitgetelde lichaam valt te pletter op de cement vloer van een huis dat ik ooit een thuis noemde. De pijn is ondragelijk wanneer het mijn hele  kreupele lichaam in brand zet. De geesten van de meisjes die ik ooit was zijn hier en kijken toe hoe ik brand. Ik kan het niet uit schreeuwen want ik word versmacht door mezelf en IK KAN NIET ADEMEN. Mijn vingers klauwen aan mijn huid en nooit eerder had ik gerealiseerd dat mijn  nagels net scheermesjes zijn. Ze scheuren mijn huid open en ik kan bijna de zwarte, grondeloze diepte zien die zich gevormd heeft in me. HET DOET VERDOMD VEEL PIJN. En al waar ik aan kan denken is hoe ik misschien kan verdwijnen in die grondeloze afgrond. Dus misschien als ik nog wat meer klauw en mij  gebroken ribbenkast nog meer breek, kan ik ontsnappen. Misschien kan ik dan vervagen.