Kleine zwaluwdoor Kila van der Starre

seizoen 2012-2013
18+
liefde

Kleine zwaluw

 

Wikkel me in een theedoek.
Nee. Eerst.
Sus me vanaf een tegelvloer.
Fluister zittend
dat ik niet bang hoef te zijn.
Leg uit
ik wil je helpen,
ik ben groot maar
ik ga je geen pijn doen.
Noem me liefje,
herhaal dat en alles zachtjes.
En dan.
Wikkel me in een theedoek.
Ga zitten in de keuken.
Druppel kraanwater
in me vanaf de tanden
van een vork.
Sla zachtjes vliegen dood.
Word wanhopig.
Zucht wat ik dan wil.
Word boos dat ik niet vecht.
Heb spijt, zeg liefje,
doe het voor mij.
En als ik dan toch mijn ogen sluit.
Loop met mij
in de theedoek
de zon in.
En vraag je niet voor altijd af
wat je had moeten doen,
of jouw geur me toch heeft besmet.
Maar begraaf me in het zand
en bewaar de theedoek
en de vork
en de tegelvloer.

  • Beste dichter, Je gedicht is een voltreffer omwille van het origineel idee, de onverwachte wending, de spanning van de zinnen, de emotionaliteit die van links naar rechts beweegt met het einde als culminatiepunt, zonder ooit melodramatisch te zijn. De lezer kan het gedicht toch nog met eigen gevoel benaderen. Kortom, topper!