Zwartkijken doorheen een Roze Brildoor Robbe Janssens

Soet 2015
18+
maatschappij

Zwartkijken doorheen een Roze Bril

Er waren eens zeven groene mannetjes,
Ze zochten elk een reden om te leven.
De eerste zocht warmte,
Maar werd levend verbrand.
De tweede zocht koelte,
Maar stierf aan hypothermie.
De derde en de vierde waren tweelingen,
De ene verdwaalde tot het einde van zijn dagen,
Want hij zocht licht in de duisternis,
De andere zag geen enkele reden om te leven,
Want hij was blind.
Vijf en zes werden verliefd,
Ze zouden voor elkaar leven,
Maar liefde was geen reden,
Het was een voorwaarde,
Een vergelijking die hoorde te kloppen,
En zodra X niet meer van Y hield,
Hield ook Y niet meer van X,
Ze cijferde langzaam weg,
Zonder hun bestaan ooit te bewijzen.
Het laatste groene mannetje,
Was te slim voor zijn eigen bestwil,
Zijn reden om te leven
Was om dood te gaan,
En toen hij onze aarde zag,
Joeg hij maar al te graag,
Een kogel door zijn kop.