Mikkeledoor Dylan Couck

Soet 2015
18+
emoties

Haar vreemde rechtstaan na de dubbele moord
had mij moeten waarschuwen.
Het heffen van haar linkerbeen en dan haar rechterbeen
had mij moeten doen ingrijpen.

Die blik over haar schouden, tussen de krullen door,
ze heeft mij gesmeekt haar tegen te houden, tevergeefs.

Het gebeurde traag,
het ene moment met haar rug met die slanke hals als overgang
naar dat onlevende Gorgoonse haar.
De benen in lange kousen werden zichtbaar toen de zwaartekracht haar rok de andere kant op dwong;
de zolen van haar schoenen, versleten.
Dan haar gewelfde voorkant ingepakt met stoffen en linten
en ten slotte weer dat prachtige, blanke gezicht met die rode lippen.

Gelukkige lachte ze niet, ze leek onverschillig,
gelaten, berustend in de slechte afloop.

Wat zou het publiek hiervan genoten hebben:
dat gepaste tikkeltje dramatiek.

Mij deed het afzien, nog erger dan de eerste keer:
het was onomkeerbaar,
hoewel ik nog steeds hoopte dat een elastiek haar terug op zou halen.

En ik wachtte.