epiloogdoor Robin Ramael

seizoen 2012-2013
18+
bitter

ik begin hier niets verloren te vinden.
spaar de rest van wat bewustzijn
als oude allerlaatste kopjes koffie.

we kijken reisprogramma’s
eten taartjes, drinken thee.
er is een tuin met lijnen poes en licht
en je mag niet horen dat ik hoest.

en ja, ik overleef de gemiddelde storm nog
maar ik weet de melk niet meer liggen
ben vergeten hoe ik mag bestaan.
(in de kast zeg je, en zeker niet te ruw)

het is niet moeilijk een vallei te graven
het is het er gaan liggen 
met de schep naast je in het warme stof,
dat ons hier, in deze zetels
steeds vaker bezighoudt.