Wohindoor Arno Van Vlierberghe

seizoen 2012-2013
18+
dromen

Twee meisjes, op fietsen door een straat

                        je kon letterlijk alle kanten uit, of samen slapen waar je viel –
                        om te rusten had je maar van je hand een vuist te maken,
                        van je vrienden een huis-, tuin- en keukentoekomst.

                        had je maar – 


                        soms denk je,
                        als de spots dwingen,
                        de gitaar je spel kil bemint,
                        naar de keurige voortuin van je grootvader.
                        Hij komt recht, wuift je uit en jij rijdt weg.
                        Zijn gedicht leer je moeiteloos uit het hoofd,
                        het gaat over aarde onder je voeten voelen –
                        je danste toen al met armen richting Zuiden.
                        je dacht in andere windrichtingen.

                        soms geniet je,
                        meer dan zou mogen,
                        als mensen naar adem snakken,
                        van je dans en hoe die enkel eenzaam werkt.
                        Hun wereld spuwt al te luide middelmatigheid,
                        maar onder jouw voeten voel je de vonken
                        wanneer je ketst op parket in Vlaanderen,
                        en enkel het kloppen van de knokkels telt.
                        Je stopt en het is stil; even zag je alles scherp.

                        je kon letterlijk alle kanten uit, of tevreden zijn met hier –
                        tevreden met een volk van stille minnaars, en uitgesteld genot;
                        pas als onze mensen sterven zingen we onze liederen.

                        twee meisjes, op fietsen door een straat,
                        und keiner weiß wohin die Reise geht.