Aan een verloren gedachte. door Louise De Cleen

Soet 2016
15-17
verdriet

Aan een verloren gedachte - en aan jou.

 

Je bent nooit een engel geworden -  maar dat wilde je. 

Het zwarte gat onder mijn schouderbladen wordt steeds groter. Het klimt geluidloos mijn ruggengraat af maar struikelt. Het valt. 

Ik val.

 

Je ben nooit een engel geworden - en ik vraag me af waarom deze leegte me niet loslaat. Ze vult mijn maag en overnacht daar, dat voel ik. Ze klampt zich aan mij vast - of ik aan haar. Ze sluit me op in een herinnering. Een gevangenis van gedachten. 

Tralies en tranen - en een bloedstroom, maar geen hart.