Lente VIIIdoor Jonas Van der Biest

Soet 2016
18+
natuur

O' Lentemorgen verlos me van mijn zorgen.

Reeds opnieuw ben ik afgewezen door de liefde van mijn leven.

Mijn trots slikte ik voor haar in en met moed tapte ik naar voren om mijn liefde aan haar te tonen.

Ze wees me af en gunde mij zelfs geen blik in haar ogen was ik niks.

 

O' Lente jij bent er altijd voor mij geweest konden we maar samen zijn dan vergat ik al mijn hartenpijn.

Konden we maar dansen in het rond jij en ik en lachen en verdrinken in elkander's blik.

Lente jij mijn allerliefste prinses streel me toch met je zachte handen en hou mij teder vast.

Jij die mij telkens weer verrast.

 

Met zoete geuren en wonderlijke kleuren weet je iedereen te bekoren en kun je alle mannenharten veroveren.

O' Lente prachtige vorstin laat me toch niet onbemind kom tot mij je eerbiedige dienaar en eeuwige vriend jij bent waarlijk de vrouw van wie ik altijd zal blijven houden.

Raap snel de stukken van mijn gebroken hart op dierbare prinses en leg ze bij elkaar mijn hart staat immer voor je klaar.

 

Er waren tijden dat ik mezelf wou pijnigen omdat ik deelde in het trieste lot en werd ik waarlijk zot.

Omdat ik je nimmer waarlijk kan beminnen maar enkel kan prijzen met lofgedichten.

Mijn eeuwige muze, wonderlijke en tedere schoonheid blijf nog even onder ons.

Voor je immer weergaat en me weer alleen laat negen maanden lang.

 

Het is te lang, het is teveel ik kan er werkelijk niet omheen.

Jouw gemis valt mij veel te zwaar daal toch neder voor je eerbiedige dienaar.

En laat mij tenminste éénmaal je eenmaal bekijken dan zal ik nergens nooit meer spijt van krijgen.

En zal ik tot het einde van mijn dagen vol lof gedichten aan je opdragen, tot je je tot mij neemt op een dag en dan sterf ik werkelijk met een lach.