De onbalans naar het evenwichtdoor robrecht coussement

Soet 2016
18+
emoties

 

stilte, in geest en omgeving

 

vastgepind op deze plaats

 

spiegels met verleden, confrontatie alom

 

verplicht zelfs, te kijken naar m'n levenspad

 

of de kronkel ervan die ik heb bewandeld

 

 

 

stilte, ja ... zelfs na de storm nu

 

bezinning, niemand rondom me heen

 

'alleen' moet ik het ervaren

 

dan zal ik richting krijgen waarheen

 

met het oude pad heb ik niks meer gemeen

 

 

 

afgedwaald en keuzes opgelegd

 

veel besloten maar nooit zelf toegezegd

 

alles ervaren, maar door anderen opgeleefd

 

waar ben ik toch gebleven

 

mijn eigen verhaal ooit zelf gekozen

 

 

 

Onontkomenlijk, de naakte waarheid valt

 

alles is weg en verloren gegaan

 

Dromen aan flarden door al die hebzuchtige personen

 

bedrog en verderf is uitgezaaid

 

en het is nu ook mijn tijd om te oogsten

 

 

 

kom op, wakker worden nu

 

dit is eindelijk het moment

 

die dromen waren de mijne niet

 

de dingen die ik had waren niet echt

 

slechts een hersenspinsel van wat ik dacht

 

 

 

niets heb ik eraan verloren, integendeel

 

ik zal terug mijn pad vinden

 

reeds lang voordien al uitgestippeld

 

met zelfs deze vergiften op mijn weg

 

om me te herinneren, de richting waarnaar ik smacht

 

 

 

het zingevende evenwicht zoekend

 

tussen mijn mens -en geestesgebeuren

 

die oneindige liefde en barmhartigheid

 

mezelf en het universum als één geheel

 

alles overstijgend en gedreven door innerlijke energie

 

 

 

een gezuiverde levensloop komt eraan

 

met nieuwe dromen en inzichten

 

bewust wordend in m'n gedachten en met alle leven

 

respect hebbend voor mijn mentors

 

die me in deze les nauw zijn bijgebleven

 

 

 

ik bedank mezelf voor deze reis

 

om terug tot mezelf te komen

 

zelfs ook de mensen, die aan het leed hebben meegewerkt

 

zonder hen, was ik immers nog steeds verdoofd

 

en ook voor dezen ligt een ontwaking klaar, teweeggebracht door hun smart

 

 

 

het zaadje ooit door mij gekozen is reeds lang ontkiemd

 

de stam is gehavend mettertijd, maar evenwel versterkt

 

laat me nu maar rustig vertakken, ik vind de weg wel

 

in mijn lente zal ik dan groots openbloeien

 

genietend van de eigen vruchten, die ik dan met eer zal plukken...

 

 

 

                                                                                   Filo