3101door Mille Vermeulen

Jonge dichter des vaderlands 2016
18+
maatschappij

 

3101

 

 

 

Zo stil als de maan.

 

Verdween je richting het diepste donkerste dal.

 

Je liet me alle sterren tellen.

 

Maar schenen ze wel echt voor jou en mij.

 

Waren het niet gewoon de lichtjes van vliegende tuigen.

 

Want wij waren slechts maneschijn voor elkaar.

 

 

 

Nu koelt het steeds meer af.

 

Met mijn haren los, briest de wind alles weg.

 

Wakker wordende wolken met een lichtgevende zon.

 

Zullen alles verblinden.

 

Zodat wat vandaag is, morgen gisteren wordt.

 

Toch, in deze nachtelijke vorst.

 

Hoor ik je fluisteren: slaap zacht.