En soms brengen we een stille ode aan de werelddoor Liesa Thibaut

Soet 2016
18+
emoties

Op dit leven zijn wij gevallen,
gegroeid, vergaan en dan weer
tot aarde ontpopt.

En wij denken dat,
(nee gij hoopt) dat dit bestaan ons
rust zal brengen, in hoofde van -
als we de dag hebben doorgebracht,
getrotseerd, verslonden.
Maar ik heb soms koud aan dit,
ik heb soms spijt aan dit,
of van of door.
Maar dan zullen ze je troosten
jij met je
kleinemeisjesverdriet
ze zullen wiegen en slaan
sussend je wonden stelpen
omdat je zout en blauw
kan bloeden. En toch...
Op dit leven zijn wij gevallen,
rennend, struikelend en dan weer
als ongedierte kruipend.
En op onze vreemde dagen
lijden we enkel aan
onszelf, ik, jij en dit zijn
en dat bleek
vooralsnog ongeneeslijk

(maar ooit
is het dat
niet meer).