troebele vijverdoor Lore Verbeeck

Soet 2016
18+
maatschappij

 

Ik ben een vijver
vol troebele gedachten
beschaamd voor de vervuiling
die me wordt aangedaan

 

alle andere meren en beken
beleven plezier aan hun zuivere water
ze geven, erg vol van zichzelf, hun reine adem
door aan hun grijpgrage kikkervisjes

’s nachts kunnen de meren en beken
               vredevol genieten
wetende dat zij de bron zijn,
               van het grote geheel

maar ik ben een troebele vijver
en jammer genoeg is er voor mij
en mijn imperfectie
geen plaats
binnen dit overdonderende geheel

 

toch heb ik gesmeekt om naar me te luisteren!
want juist omdat ik zo troebel ben heb ik geleerd
om tussen de stralen die de oppervlaktespiegel voorhouden
door te zwemmen, en al dan niet met de juiste beenbeweging,
op zoek te gaan naar de dieper gelegen bodem

Ik heb gesmeekt!
                         Maar voor een troebele vijver maakt men geen tijd!

 

 

 

EN JUIST DIT MAAKT MIJN VERHAAL ZO TRIEST!

 

 

 

want langs de zijlijn ben ik degene die opmerkt
dat de lucht die de kleine kikkervisjes binnenkrijgen
besmet is
met de adembenemende glans
van het blinkende water

 

ik zie de besmetting gebeuren
en weer voel ik me verantwoordelijk
Ik moet toch WAARSCHUWEN!!!!!

 

En dus maak ik van aaneengereigde woorden
een fontein vol zinnen die spetterend doordrammen.
       Maar wat is dat toch?
              Ik kan er niet meer aanuit!

zoveel te krachtiger mijn fontein spreekt,
zoveel te minder men mij verstaat!

 

Ik weet niet wat nog meer te doen!
want als de ultrasterke kracht van deze fontein
niet in staat is
om de stroom van richting te veranderen
wat dan wel?

 

En zo gebeurt het
dat de fontein,
SPARTELEND,
de laatste energierestjes uit de vijver zuigt
om dan
           zeer onbegrepen
te VERDRINKEN!

 

 

 

Zonder fontein blijft de troebele vijver eenzaam achter.
Doelloos dobbert hij rond.
Niet eens beseffend hoe
uitgeput,
moe,
gefrustreerd en
machteloos
 hij is.

Ondanks zijn vechtlust stond hij toe
dat de onwetende blinkende vijvers hem
als parasiterende algen leegzogen

 

 

 

 

Langs de zijlijn kan het miezerige vijvertje
enkel machteloos aanschouwen
hoe de eens zo dankbare kikkervisjes
stilaan uitgroeien tot zelfingenomen en grootse kikkers.
stuk voor stuk niet meer tevreden met een deeltje
maar allen menend recht te hebben op het grote geheel.

 

Waarom is hij nog steeds de enige die
in de gaten heeft wat er staat te gebeuren?

 

Diepbedroefd vraagt hij zich af
waarom ze hem niet droogleggen

want dit eenzame lijden
                                    is zinloos!