Watervaldoor Glenn Bellégou

Soet 2016
18+
emoties

Het verleden jaagt op m'n ziel.
De emoties sijpelen door de gebarsten dam.
Mijn rug gebroken.
Littekens liggen weer open,
het bloed verstikt me.

 

Maar dat is het grappige met tijd.
Wonden groeien dicht,
tranen vinden hun weg terug naar uitgedroogde ogen.

 

Woorden breken af,
zinnen bouwen op.
Handen slaan.
Armen verenigen,
de scherven die m'n hart zijn.

 

Geef me haat, ik speur naar liefde.
Bekogel me met zwart en ik zoek het licht.
Breng me een uitgebrande kaars en ik ontvlam haar.

 

Maar ik zal mezelf zijn.

 

Leef elke seconde, verlies mezelf, vind een nieuwe man.
Kijk naar de foto's van de jongen.
Zwaai vaarwel wanneer de tijd wegtikt.

 

Laat de tranen achter.
Vernieuwing gaat gepaard met pijn.

 

Het is een donker en eenzaam pad,
een weg die niemand ooit betrad.
Bestaat juist?
Ontwijk ik fout?
Ik trippel over de kiezelstenen van het bestaan.
Geconcentreerd om niet te struikelen,
ik vergeet te kijken... Te leven.

 

Pijn was mijn leider,
schoonheid alleen verkrijgbaar met een bittere nasmaak.
Woorden genezen m'n vergiftigde ziel.
Ik adem,
Voor de eerste keer in mijn leven.

 

Ik stroom, een oneindige verandering van emoties.
Zwem mee in de wervelende wateren van het bestaan.
Snuif de assen naar binnen,
vul je corrupte longen met de eerste hap zuivere lucht.

 

Ik weet niet waar ik heen ga.
Zielen verloren,
woorden gevonden.
Ogen gesloten, oceanen gezwommen.

 

De stemmen leven nog steeds...
Maar deze keer,
heeft niemand gehoor.

 

-Glenn Bellégou