/door Marieke Boone

Soet 2016
18+
geluk

Op een dag kom je erachter dat mensen allemaal even klein zijn.

Dat ze soms moeten huilen, maar het niet willen toelaten.

En op die momenten zijn ze het mooist:

wanneer hun hele lichaam schreeuwt dat het moet huilen,

maar hun ogen hun uiterste best doen om geen traan vrij te laten. 

 

Op een dag zul je zien dat de middelmaat soms echt genoeg is.

De lucht is die dag grijs, je hebt donkerblauwe wallen onder je ogen,

en toch zegt je moeder die dag dat ze je liever ziet dan zichzelf.  

 

Ooit kom je erachter dat iedereen even bang is.

De kleinsten zijn nog bang voor de monsters onder hun bed,

de ouderen hebben schrik voor de eenzaamheid die achter de hoek schuilt

en de anderen zijn bang voor andere mensen,

maar nog het meeste van zichzelf.

Op een dag deel je die angsten met elkaar en lijken ze haast even klein als je zelf bent.

 

Op een keer zul je zien dat er nog zekerheden zijn.

Dat er dingen zijn die onveranderd blijven.

Ik tel elke dag mijn tenen.

 

Na al die jaren zijn het er nog steeds tien.