Sterrenkijkerdoor Esa Denaux

Soet 2016
18+
verdriet

Het duurt altijd wel een tijdje voor je er helemaal niet meer bent. Zoals de kleren in de kast, deur op slot. Die er plots toch niet meer waren, volkomen opgelost. En geen broers die ze konden vullen, hemd noch jas. Daarvoor ging je niet dood genoeg. Daarvoor was je te vast.

 

Het duurt altijd wel een tijdje voor je niet zal zijn zoals de foto's hadden voorspeld. Jouw toekomst bedekt, de bloemen grafvers. Mijn moeder die ze iedere dag plantte, maar tranen zijn geen mest. En geen broers die haar konden troosten. Daar waar ze grond verloor. In hen kan ze niet vinden wat jou toebehoort.

Het duurt altijd wel een tijdje voor je dingen vrijgeeft die nooit voor mij waren bedoeld. Je horloges die verder tikten, de pillen die je slikte, de zak die je over je hoofd trok. Dat is toch wat mijn moeder mij vertelde. Waarom je mij geen brief schreef. Waarom je liever verborgen hield wat nog overbleef.

 

Het duurt altijd wel een tijdje voor ik je helemaal niet meer zie. Over de horizon die met jou vertrok, onder het kruis dat jou heeft opgeslokt. Zoals jij zal ik nooit meer sterren kunnen kijken. ’s Nachts branden de dolmens hel. Zonder jou zal ik nooit meer sterren kunnen kijken. Gewoon omdat ik hier wel nog ben.