Landschapsstukkendoor Laura Brusselaers

Soet 2016
18+
natuur

Als mijn benen wegen worden

en verkeersaders van mogelijkheden door de zenuwen jaagt

huilt het instinct naar de maan

 

De betonnen gebouwen van het landschap

hebben zich als strakwitte tanden  vastgebeten in de ondergrond

 

Op mijn tocht verzamel ik menselijke stukken

en hoop dat malse grashalmen terug groeien

als donshaartjes op een kin

 

Dat de schittering van het water

zich spiegelt aan het glimmen van mijn huid

 

en mijn dijen zich tevreden kunnen neervleien

 

als de heuvelruggen aan de horizon