Alles komt terugdoor Kevin Amse

Jonge dichter des vaderlands 2016
18+
maatschappij

Ik zei dat ik mensen als boeken bekijk

die ze zelf schrijven: vaak langdradig,

maar ze kunnen ook te kort blijven. 

Er zijn er die stoffig geuren

met pagina's bedolven onder kreuken

en dan de nieuwe. Van de pers.

Met de omgeving als idee dat de dichter

schetst vanbij de eerste vers.

Gaandeweg zijn er die in science-fiction veranderen

en,

ja,

het ene boek kent een beter einde dan het andere.

Sommigen waren zelfs beter nooit gepubliceerd.

En dat ik kerkhoven als bibliotheken bekijk waar we

het boek niet meer kunnen raadplegen, maar

we weten wel nog waarover ze gaan. Ongeveer.

 

Ik zei dat ik iets in haar boek kon schrijven. Misschien had ik

het zelfs al gedaan en had zij al ondervonden dat anderen

dat ook kunnen. Zoals ik. 

Dat we allen mensen kennen die zo hard schreeuwen

dat ze hoofdstukken in hoofdletters hebben gekregen of

mensen die door onze regels heen lezen om zich

vervolgens blind te staren op de witruimte.

 

Ik zei dat het bij haar enkel sierlijk schoonschrift was

zacht geschreven

en dat ik voor het eerst

een boek opnieuw wou lezen.