Het korenveld achter het huisdoor Tim Van der Heyden

Soet 2016
18+
maatschappij

Achter mijn huis een korenveld
waar ik, verhakseld, mijn stem probeerde,
waar ik niet alleen in oogsttijd al dorstte
naar het grote leven
maar waar ik nooit het grote leven leerde.

Ik heb er te lui te bang te traag
geleefd, traag herinneringen gemaakt,
mijzelf met de luxe bedacht
te kunnen weigeren
en zoals zovelen
in ingebeelde rollenspelen
paardenvrouwen afgewimpeld
bang voor het levenslange roskammen en niet
blij voor het levenslange samen galopperen.

Ik heb er ondanks uitgebreide fantasieën
mijn leven versimpeld,
in plaats van de complexiteit te leren.

Het huis waar ik achttien jaar zorgeloos heb geleefd
en dan zeven defaitistisch,
waar alles op wandelafstand lag
als je de tijd maar had
en waarrond nu alles samenhokt
in onbereikbare steden
die van geen wijken weten,

waar wij jaarlijks nooit meer diesel verreden
dan nu op een week gepland plezier.

Waar ik nu nog altijd woon
maar leger,
waar ik té traag herinneringen maak:
met liefdesverdriet
vul je je boeken niet
als je nooit nog vrouwen ziet.

Het huis met veld waar ik
nooit weg wil, maar wel weg moet
niet van hogerhand, maar van binnen.

Het huis waar ik vijfentwintig jaar heb liggen bezinnen
maar nooit bij zinnen ben gekomen
hooguit bij enkele losse woorden
die vaker niet dan wel bij elkaar hoorden
en een gewrongen grijns lieten op mijn gezicht.

Het huis waar ik met grove lappen stof
en veelal tevergeefs, maar toch,
de gaten in mijn leven heb gedicht;
gaten geslagen door onbenulligheid
waar ik nu naar snak,
onbenulligheden als gemak tegenover
de grootwereldlijke problemen.

Dit is geen afscheid
het is een overgave
aan het volle leven.