Nevelkoeiendoor Tim Van der Heyden

Soet 2016
18+
natuur

Te lopen bij het vallen
van de avond in het bos, doorheen
de weiden, waarin een god zijn koeien
spreidde: ze liggen in de nevel nog even
het leven te herkauwen. Ik kruis
geen mens. Te koud, te nat,
te donker. Ik zonk er menigmaal al
in gedachten, het moeras van drassig
gewas, de plassen
van herfstregen, de kronkele wegen
in mijn hoofd.
En terwijl de zon haar laatste lichten
dooft, maal ik de laatste meters.
Hoofd doorheen de schemer.