Niemandslanddoor Gilles Michiels

Jonge dichter des vaderlands 2016
18+
actualiteit

Op een kaart heb ik me vastgelegd
en ben ik eindig, mijn bleke lichaam
is een horizon begrensd door taal.
Een vrouw zijgt zinkend neer hier
in mijn armen draagt de zee niet verder.

Binnen, het abjecte en het zout dat me
drijft, kruipt de kou niet zonder buiten.
Haar vingers strompelden hun afdruk
in dit vlakke land, dat gebogen onder golven
ligt en met geen kaart te lijmen valt.
Ze was nog nat toen zij me begroette,
ik wist niet waar zij begon

Als kleren op een hoopje, ontdaan
van onze lichamen zijn wij, misschien
is dit gemeenschap, of is één
naam te weinig voor een eerste keer

Onze verlangens liggen uitgeput en niet
zinnens ooit te spreken in elkaar gevlucht
en verspreid over het wankel bed hier
in dit laken dat het hart bevlekt
daar graait zij naar een hand