Het slappe koorddoor Amber Alblas

Jonge dichter des vaderlands 2016
18+
maatschappij

terwijl ik een konijn verjaagde uit zijn huis dacht ik
over het verschil tussen intuïtie
en instinct na en niet dat ik beweer het nu te weten maar wel weet ik
dat ik de vrouw die ik nu minacht instinctief minacht niet om iets dat
ik uit zou kunnen leggen maar om iets dat ik voel en dat intuïtie dus
waarschijnlijk sociaal geaccepteerd gedrag oplevert en instinct juist niet
ik dacht eerst dat ik bang voor dat konijn was maar toen besefte ik
dat was alleen maar schrikken en vroeg me af of hij echt bang was
en die vrouw kan ik vooral niet uitstaan om de klank van haar stem
en om hoe ik die nog hoor in mijn hoofd als ik alleen ben en dan mijn
vingernagels vastsla in mijn schedel en de toppen stevig in mijn hoofd druk
mijn vingers samentrek en probeer het te  grijpen en eruit te trekken terwijl het
enige dat echt zou helpen zou zijn als ik haar kon imiteren achter haar
rug en zij dat dan niet zou kunnen horen maar alle anderen wel en dat
ze om mij zouden lachen en dat zij niet zou weten waarom en zich
zou voelen zoals ik me voel door haar, ik moet spreken maar er steekt
een vlam in mijn keel waar mijn stem zich omheen moet zien te manoeuvreren
zelfs zonder dat zij dat weet misschien en ik zocht al heel lang naar een
woord voor mijn beperking en nu ik het heb zou ik het uit willen schreeuwen
omdat het alles veranderd en alles verklaard behalve dat het misschien voor
de anderen niks uit zou maken of er een woord voor bestaat
maar voor mij is het een reden me met alles te verzoenen met het verleden en
vooral ook met de toekomst juist omdat ik nu weet dat het nooit echt achter
de rug .... en niet afhangt van de omstandigheden als een rugzak die wel
zwaarder en lichter kan voelen al naar gelang het moment maar die je
niet af kan doen die onlosmakelijk met jou is verbonden als bij een
programmeerfout maar misschien kan die je juist ook helpen aarden
voor een clown is altijd alles een eerste keer ervaring, iedere keer dat
hij opkomt en zijn publiek ziet voelt hij voor het eerst hoe het op dat moment
voelt om dit publiek te zien, feiten zijn feiten en geen poëzie, maar er is iets
feitelijks aan dit gegeven en iets poëtisch aan dit feit en alles is altijd
onontgonnen onbekend en onverkend terrein, als voor een kind vlak
na de geboorte. Zijn geboorte vindt plaats tijdens zijn transformatie
en het onbekend gebied: het zal zijn vriend worden, zijn enige echte trouwe
de vriend die je nooit verlaat, zelfs niet aan een verschrikkelijke ziekte
en zo gezien is het misschien geen toeval dat de Russische clown Popov
voordat hij per toeval clown werd was begonnen als koorddanser
op het slappe koord en daarmee enkel was begonnen omdat je in het
toenmalige Rusland meer betaald kreeg om naar de circus school
te gaan dan voor iedere baan die hij misschien had kunnen krijgen
maar hoewel er veel moed nodig is voor de werkelijke eerste keer
dat je gaat staan of een voorwerp in je mond steekt om te kijken of
het eetbaar is of niet is er misschien wel dubbele moed nodig om
op het nieuwe en onvertrouwde te focussen ook als delen je zo
bekend zijn als je lievelingsjas, ieder begin als een wedergeboorte
ieder woord als de eerste keer dat je het uitspreekt en iedere
stap als die keer dat je nog niet wist of het ging lukken alsof je
zou dansen op Popov’s slappe koord