Dansendoor Amber Alblas

Soet 2016
18+
verdriet

we voelden dat we water waren
doordat we water dansten en knokige
takken die we allengs voorzichtig
een beetje meer braken
we werden opgerekt, een beetje meer
wij dan we waren
ik danste alsof ik nooit iets anders gedaan had
terwijl ik het juist jarenlang niet durfde
en iemand vroeg dansend
of ik dansles gehad had
het waren de sluizen in mij die langzaam
door de immense kracht van het water
braken – we bestaan voor een groot
gedeelte uit water- we bestonden ook
toen we een wezen werden
ik was een Siamese tweeling met een vrouw
die epilepsie heeft en ons een groot
geschenk gaf door als ze dat nodig had op een
matje te gaan liggen in een slaapzak – zo leerden
wij iets over de kracht van toegeven aan je
grenzen en het was heerlijk om
één bewegingsimpuls
één emotie en één stem met haar te hebben, het
bleef telkens bij het essentiële en toch vloeide het
we maakten verbinding zonder te kijken
zonder dat je het kon zien ook maar je kon het goed voelen
we zongen in een cirkel, geen lied, maar vrije klanken
het herinnert me aan engelen en geeft me het gevoel
dat het te groot voor me is, te onbereikbaar, dat ik van de hemel geen
deel kan uitmaken, ik voel me er niet mooi genoeg voor
ik moest heel erg huilen en toen iets met een klap op de grond viel
en ik schrok wist ik pas dat ik ook bang was
“voor als iets hard klinkt?” vroeg de hedendaagse Boeddha
die rook naar iets anders dan parfum, misschien wierrook,
die me troostte en die op dat moment was
als de panda uit mijn droomreizen, sterk genoeg om me te dragen
“niet alleen als iets hard klinkt, algemeen wel voor geluid”, zei ik,
ik besefte dat ik daar voorzichtig mee moest omgaan en
vooral lag op dat moment de oplossing
in dansen en sindsdien ligt daar de oplossing steeds vaker