pijn en leed (2de wereldoorlog)door Sara Van Mele

Jonge dichter des vaderlands 2016
12-14
actualiteit

 

 

De schreeuw,

de schreeuw weergalmt door je hoofd.

De schreeuw die je doet verlammen,

de schreeuw eindigt de hoop.

 

Een kreet,

een kreet van pijn en leed.

Een kreet die doordringt tot het binnenste van je ziel,

een kreet die al het goede vreet.

 

De hoop,

de hoop en het altijd durende geweld.

De hoop op een nieuw begin,

de hoop op het einde.

 

Het leven,

het leven in de oorlog.

Het leven op deze manier,

heeft het leven dan nog zin?

 

De pijn,

de pijn van de martelaar.

De pijn veroorzaakt door de beul,

de pijn tot in de eeuwigheid.

 

De vergiffenis,

de vergiffenis voor hen die verdriet veroorzaken?

De vergiffenis voor hen die het goede folteren,

is het mogelijk om te vergeven?

 

Het verleden,

blijft.

Het heden,

is.

De toekomst,

zal zijn.

 

De onschuldige slachtoffers van het geweld,

gewond,

maar zullen helen.

 

De moordenaars,

ook slachtoffers van hun innerlijke strijd.

Durven ze ons onder ogen te komen?

Hebben ze door wat goed is en wat fout?

Kunnen we de wereld veranderen als we niet eens onszelf kunnen veranderen?