It's (not) easy being emptydoor Elke Verhaeghe

Soet 2017
18+
emoties

Hij vroeg wat er was. De dwaze leegte gaapte uit haar ogen. Haar mond opende zich en spuwde een zwarte lava uit die stinkend op de grond viel. Hij walgde van haar, de vrouw die hij ooit lief moest hebben gehad, maar die zijn leven had gestolen en hem vanbinnenuit had verrot. Er groeiden schimmels op zijn ingewanden. Zij keek hem aan en hij zag dat haar lichaam nog steeds verrukkelijk was. Hij nam de stinkende massa en wierp hem uit het raam, waar hij verdween in de riolering. Hij was altijd de man van het huis geweest, in staat te handelen zoals nodig, al spartelde zijn innerste nog zo hard tegen. Zijn eigen gevoelens waren als een docureeks geworden die hij bekeek en waarnam, maar waarnaar hij niet meer handelde. Als de hongerige Afrikaantjes waarvoor je toch ook niet stort.

 

Zij was hem zo dankbaar, had hem vuriger lief dan ooit; al had ze hem nooit niet liefgehad. Ze had een vriend, broer, vader, echtgenoot nodig die haar kon wiegen als een baby. Ze wilde sterk zijn, maar bestond meer uit gevoel dan uit wilskracht. Dat was vroeger anders geweest, bedacht ze, al kwam dat misschien doordat gevoel toen meer samenviel met wilskracht. Een ven-diagram als het ware, met passie en ambitie als gemeenschappelijke factor. Maar later kwam liefde voor hem in de plaats, een liefde die deed meevoelen met elk verdriet en elke teleurstelling en pas opgelucht kon ademhalen als ze was verzekerd van eenvoudig geluk. Ze zou alles voor hem doen, maar dat moment kwam nooit. Hij was te sterk, een emotionele Hercules. En bij gebrek aan een uitlaatklep stortte ze al haar liefde op hem, tot hij walgde en die stinkende massa uit het raam gooide. En zij was hem dankbaar.

 

Zo leefde het koppel samen. Hij had zich gewenteld in een net van verantwoordelijkheid waar hij vroeger zo trots op was geweest. Al vroeg op kot, altijd zelfstandig, de perfecte zoon die zorg draagt voor zijn moeder. Maar bij elke stap raakte hij meer verstrengeld tot het zich zo strak rond zijn borst nood dat hij naar adem snakte. Zij bleef hem zo trouw als mogelijk, trooste hem met al haar krachten, of het nu nodig was of niet; ze zou de wereld voor hem verslaan, maar kreeg de kans niet. En zo droogde ze op, ze liep leeg, haar hart spuwde brokken persoonlijkheid uit terwijl hij haar haren achteruit hield en naar haar prachtige, gladde lijf keek dat dat van een pornoster had kunnen zijn.