Sdoor Zoë Croegaert

Soet 2017
18+
maatschappij

Ingewikkeld.  Elke millimeter huid omzwachteld.
Rood-wit verband en gaas.  Zweet. Hittezweet.  Angstzweet.
Het druipt door de zwachtels in het fluweel van de sofa,
de sofa die jouw lichaam draagt, omarmt, haast.
Een veilig land in het te lege, te nieuwe appartement -
niet het jouwe, het hare.

Je ogen.  Ze spurten langs de hoeken van de kamer.
Rennen over het plafond naar de deur,
telkens weer naar de deur, de deur waaruit zij
straks binnen zal komen waaien,
een glimlach om de lippen en een
"Dag schat, hoe was je dag?" op haar tongpunt.
Veilig.  Zonnig en warm, als altijd.

De deur.  Zij kan ook toegang verlenen
aan minder liefelijke creaturen.
Mannen met oortjes.
Mannen met klikborden.
Mannen met dassen
en wantrouwige blikken.
Je voelt ze priemen, die blikken.
En je hoort gezoem.
Microfoons.  In de muren?
Of in de televisie?  Je weet het,
je voelt het, je hoort het,
ze zitten in het scherm, of er achter,
ergens achter dat kleine zwarte scherm
zitten ze naar je te kijken,
naar je te luisteren.

Je trilt, nu.  Je hele lijf beeft, je tanden klapperen,
je zweet je zweet je zweet en trilt langzaam uit elkaar -
straks komt zij binnen en mag ze je leden
van de vloer rapen, armen, benen, je hoofd in de hoek,
alles bijeen vegen en weer in elkaar zetten -

Neen.  De zwachtels.  Het rood-wit verband.
Dat houd je bij elkaar.  Kan nog wat strakker. 
Hier, onder je oksel, en daar, bij je linkerteen.
Je trekt het aan, je trekt alles aan en hoewel
het gaas steviger op je borst drukt
adem je weer vrijer.  Veilig.
Of veiliger, althans.

Nog een uur.  Nog een uur en je zal je loswikkelen,
de zwachtels oprollen en wegbergen in de doos
onder het bed, weer naar de sofa wankelen en
wachten, zittend nu, wachten tot zij bij
het binnenwaaien al jouw schaduwen verjaagt.  Nog even.