19:50door Tess Jacobs

Soet 2017
15-17
verdriet

Het raamkozijn omkadert een hemel waaronder ik liggen wil. 

Mijn fluorescerende benen badend in de zon- mijn lichaam zichzelf vullend met warmte. 

Al mijn hele leven kijk ik door ramen.

De kantlijn van een blad ben ik, waar alles vertrekt maar niets heengaat. 

Ik sta in de coulissen van mijn eigen verdomde leven, door dubbele beglazing te kijken naar een verdoemde wereld, 

en bedenk me

dat ik

beter 

binnenblijf.