betonnen bluf.door Mirre Vercoutere

Soet 2017
18+
maatschappij

In de ochtend boven ontbloot slak ik me nederig naast de spiegel neer.
Ziet die (ge)wassen wallen en snapt: druppende schouders rechten niet.
Schiet met pijlen energie eigen brein neer. Hoeveel toertjes kan zo'n cellen ijsbaan tellen? Baanbrekend noch een been.
Een hoofd vol klef-klevende kevers.
Gekend mensenwerk is werk. Ik sloop mezelf in plaats van de betonnen rituelen. De motor in volle versnelling toch gedwongen tot geperste lippen met een geutje feminine guitigheid. Er hangt een dwangsom boven de stakende winterslaap