Zwakke omkaderingdoor Anna Van Cleynenbreugel

Soet 2017
18+
maatschappij

Het geboren worden tussen deze

monumentaliteit,

overheerst door klanken.

Daar is het moeilijk om zelf

verstaanbaar te zijn.

 

Vanuit de zwakke omkadering,

hopend naar een benadering

van de meer elegante

kruisbestuiving.

Het creëren van een gestalte dat

tussen de altijd aanwezige chaos

genoeg krachtvoer kan oprapen,

tussendoor.

 

Ik wil graag omhelzen.

veel te veel.

Belachelijk veel te veel.

 

En soms is er die ene schouderklop

die proeft naar het mogelijke,

het mogelijke van te groeien in de

ondertussen aanvaarde habitat.

Maar even snel is er de argwaan die

de beproeving van een

nerveuze energie verwelkomt.

 

Zodus,

hier gaan we weer.

 

Opzoek naar de betekenis van deze

zelfbeschrijving

gebaseerd op iets wat niet over  mij

spreekt.

Ik noem het contactbreuk met

mezelf.

Ja zo stel ik de menigte rondom me

weer tot rust.

 

Zodus,

vermeng me maar.

 

Daar waar ik nog heel misschien

nodig ben.

Daar waar men iedereen kan gebruiken

maar niemand wil.

Daar waar de overbodigheid achter

een hoekje schuilt

en af en toe een vriendelijk zwaait.

 

Belangeloos vermenging zowaar.

Uitgedroogde sympathie.

Overgoten excuses in meervoud.

 

Geef mij die bodemloosheid waar ik

zachtjes op mag leunen.