In dit gedicht mist het idee van de zeedoor Elvier Roegiers

Soet 2017
18+
emoties

Zacht zand vormt zich naar voeten met elke stap
Schelpen breken in scherven zonder verdere gevolgen
Ik mis het gevoel dat ik de zee verdiend heb

Niet fietsen naar Oostende, maar reizen naar een mij nog onbekende kust
Klimmen over medogeloze rotsen om de waterrand te bereiken
Bloedende voeten in het water, de zoute pijn voelen

Wanneer was ik voor het laatst nog wild genoeg
Om tussen de rusteloze golven te zwemmen
En de onstuimige zee waardig te zijn