Zonder dat wij het wistendoor Amalija Poppe

Soet 2017
12-14
emoties

Zonder dat wij het wisten was hij weg. Ik stond aan het raam te huilen. Te huilen van verdriet. Buiten regende het. Het gevoel van buiten was stiekem ook diep in mij. Ik huilde wel uren lang! Ineens stond iemand langs mij. Ik dacht in mezelf: Ga toch weg! Toen legde die een iemand een hand op mijn schouder. We keken samen naar buiten. Ik weet niet hoe het kwam maar nu voelde ik me veilig. Veilig voor het kwaad, het duister en het verdriet. Ik fluisterde op het laatst nog een gedicht:

Ik denk aan jou

Denk jij aan mij

Ik hou van jou

Kom dichterbij

Diep in mijn hart

Fluisterde jij heel zacht:

Ik zal altijd bij je zijn!