afgronddoor Hanne Guldemont

Soet 2017
12-14
verdriet

Ik sta op een berg, een klif eerder. Met voor mij een diepe afgrond, een eindeloze leegte.Ik denk aan alles wat mensen zeiden, aan alles wat mensen deden. Al die slechte dingen waarvoor die eindeloze leegte een oplossing lijkt te zijn. Eén beweging, eén seconde, eén sprong in het diepte. Ik kan de afgrond bijna ruiken, de val voelen. Ik twijfel even dan stap ik achteruit want ik wil ze geen gelijk geven, ik wil niet toegeven dat ik er niet zou moeten zijn. Maar de hoop heb ik al opgegeven. In mijn hoofd ben ik al gesprongen.