De plas naast Lac Lémandoor Elena Wessa

Soet 2017
12-14
emoties

Ze verzegelt de hele taal

 

Met een paar schreeuwende lijntjes

Eerder geborduurd op haar ziel

Dan op haar veel te dunne vliesjeshuid

Dat over haar hangt en plakt zoals een muggennet

 

Dus als ze haar collectie aanvult

Met miniatuurriviertjes

Wiens erosie diep in haar huid is gebeiteld,

Schets ik ze mee

Tot de laatste druppel verdriet eruit gevloeid is

En een vergankelijk spoor nalaat

 

Mijn eenzame zwarte zwaan

Heel het jaar de herfstbleus

Ergens in een plas naast Lac Léman

 

Is het niet godsgruwelijk

Dat alles zijn plaats heeft

En zij toch naast de wereld staat?