ik ben een huis met vele kamers door Lotte Vaernewyck

Soet 2017
18+
verdriet

Ik ben een huis met vele kamers

 

Je verdwaalt in de straten. Zoekt de weg. Vraagt waar ik woon aan voorbijgangers, maar niemand weet waarheen. Je zoekt totdat je plots een glimp van me opvangt. Een verlaten huis. Een groot, verlaten huis. Geen huisnummer. Geen licht. Geen teken van leven. Je belt aan. Ik twijfel. Open ik de deur voor een vreemde en laat ik de vreemde een kennis worden of laat ik je daar staan in jouw onwetendheid? Wachtend, hopend op een antwoord. Enkel ik heb jouw lot in mijn handen. Enkel ik beslis of ik je toelaat, maar jij vond een andere weg. Je brak met harde hand mijn teder, enkel raam. Het enige raam dat mijn huis bezat. Je wilde proeven van mijn uitbundige vrolijkheid binnenin. Je gaf jezelf de toestemming mijn huis binnen te treden en ging zelf op pad.

De zachte muziektonen van de woonkamer bereikten je en jij besloot te blijven. Hartverwarmend, rustgevend, maar ik was nergens te bespeuren. Zag je de spiegel in de hal? Dat is de plaats waar ik mezelf elke dag opnieuw tegenkom. Voelde je de warmte van het haardvuur toen je jezelf de woonkamer toonde? De plaats waar ik warmte neem en geef. Rook je mijn verse gerechten in de keuken? Het is de plaats waar ik mezelf thuis voel. Hoorde je de radio in de badkamer? De plaats waar al het negatieve wordt weggespoeld. Maar die ene kamer trok steeds opnieuw je aandacht. Totdat mijn muziek stopte. De zachte tonen maakten plaats voor een tedere stilte en jij was verdwenen. Ik genoot van de rust en bracht de meeste dagen alleen door. Verdwaald in de muziek, niks vermoedend. Niet wetend wat de buitenwereld me te bieden had. Maar zag je ook het zwarte kader rond de spiegel in de hal? Voelde je ook de kille warmte toen ik het haardvuur aanstak? Rook je mijn liefde voor chocolade in de keuken? Hoorde je de orkestmuziek in de badkamer?

 

Zo onverwacht de een verdween, zo onverwacht baande jij je een weg doorheen mijn huis. Van de zithoek naar de piano, van de piano naar de keuken, van de keuken naar de donkere kelder. Enkel een rode schim bereikte jou daar. En ik, ik was verdwenen. Je raakte verdwaald. Niet wetend wat te doen. Niemand vond het licht, niemand wist waarheen. Het haardvuur doofde langzaam uit. Maar deze keer was jij niet diegene die verdween. Enkel ik beslis of ik je toelaat. Enkel ik heb jouw lot in mijn handen. Wachtend, hopend op een antwoord. Ik opende de deur voor een vreemde en liet de vreemde meer dan een kennis worden. Laat je meeslepen in de hoge tonen van de muziek. Verlies jezelf in de vreugde. En laten we elkaar opnieuw vinden in elk teder moment. Welkom in mijn huis.