Je wordt ouddoor Yanne Ryon

seizoen 2012-2013
12-14
bitter

Je wordt oud, zei ik en ik wees haar lach-

rimpels aan. Waar is de tijd dat vader nog hier was en moeder

je nog kende?

 

Voltooid verleden tijd.

 

Die eerste kus daar op die bank roept

enkel nog herinneringen op en de zomers nu zijn niet meer

wat ze zijn geweest. Bladeren vallen vaak al

begin juni van de bomen en bloemen bloeien

dood.

 

Kapot, vertrapt, bevroren.

 

Is wat overblijft na jaren dienst

in het leven en ik zie je flauw-

vallen, weg van deze wereld. Zonder rimpels en

geen lach is nog te vinden op je

zeventienjarig gelaat. Je slaat

je hand gebroken op tafel.

 

Schreeuw, gooi, slinger.

 

Verwijten in het rond. Hoe kan ik oud worden,

jong, ik ben het nooit geweest.