Ochtenddoor Bert De Mets

Soet 2017
18+
emoties

Auto’s die zacht over de snelweg daveren,

 

Een brein van woord en hoed verstoken.

 

De twee dingen die ze zei, die in mij

 

Als bloesems zijn ontloken.

 

 

 

Nu kauwt de mond en tikt de klok, bij

 

Het schijnsel van de maan die talmt,

 

Of de nevel die, met een tere vacht van dauw,

 

katachtig om de ochtend rouwt.

 

 

 

Deze kadavers van de nacht,

 

Bergen in zich een vreemde pracht.

 

Ze zijn, onder Apollo’s zware vracht,

 

van hun mystieke kracht beroofd.

 

 

 

Dan komt de tijd die altijd lacht

 

en het geld met al zijn smart.

 

Als voedsel voor de leugen in mijn hart

 

dat almaar naar verlangen smacht.