onuitgesprokendoor Thomas Goyvaerts

Soet 2017
18+
bitter

ik vertoef in mijn zelfgemaakte kamer. de muren

worden grijs van schimmel en herinneringen. mijn

kruisboog staat gespannen, ook al ben ik het doden

niet van plan. ach, hoe veracht ik toch mijn

medemens, met zijn bloemen en violen en geduldige

onwetendheid. jij ligt verdoofd naast me. het

lachende wantrouwen is opgerold in je schoot,

je maakt geen plaats voor actualiteiten of

zachtmoedigheid. daarom wil ik je niet wekken. of

de keuze maken tussen Dafalgan en de pijn van

middelmatigheid. maar dan word je alsnog wakker

om mijn kamer weer wat kleiner te maken en met

je zwijgen aan mijn rechtzaak te beginnen. bij ons

wordt er geen geloof gehecht aan de algemeenheden

die we verkondigen. ik faal in mijn metrum. en

wanneer de nacht de dag opdoekt, ontmantel ik je

zinnen en tel ik de cijfers tot mijn tijdelijke einde.