gebroken glasdoor Ruth Cooreman

Soet 2017
18+
verdriet

Angst schrokt mijn adem op

Je schaduw vervaagt aan de horizon

Doch versteende je jezelf in mijn geheugen

Ik voel je stem oplossen in mijn tranen

De zachte rilling die je lach veroorzaakte

Slechts een gebroken herinnering.

 

Ik hoor mezelf wanhopig schreeuwen naar jou,

Waarvan klanken onhoorbaar.

Opengescheurde littekens in mijn hart

symboliseren het brandend verlangen naar je aanwezigheid

 

Het glas gebroken

Scherven verspreid over de grond

 

Mijn bloed verstrengeld in je handen