1015door Ruth Cooreman

Soet 2017
18+
dromen

Ze was zacht en kwetsbaar.

Je kon ze zo eenvoudig schaden.

Soms hoorde ik het kraken in haar stem.

De teleurstelling die ik zo graag had vermeden.

En toch ken ik niemand die zo geloofde.

Opgesloten en uitgesloten voor de wereld wist ze haar kracht en liefde te behouden.

Ze bleef hopen, zelfs in haar laatste adem snakte ze naar hoop en vrijheid.

Haar ogen weerspiegelden haar jeugdverdriet, de teleurstelling in haar gezicht verzonken.

Ze sloot haar ogen voor de laatste keer, ze treurde niet.

 

Ze glimlachte zacht en fluisterde "nu zal ik vrij zijn".