Ouderdemondoor Emke Goijens

Soet 2017
18+
emoties

Met opgetrokken schouders en witte haren
staat ze naar de ouderdemon te staren

Ze overgiet haar gezicht met herinneringen en fluistert:

Ik droog sneller op dan water, mijn hoofd is een vergiet
ik stink naar de tijd en krimp als een mummie in eigen vel

Haar woorden dampen aan op de spiegel

 

Oma, je ziet er niet uit

Haar ogen lachen als ik het zeg

Haar rimpels schuiven langs haar glimlach opzij

Huidhongerig komt ze naar me toe als een baby die graait naar een borst.

Ik knuffel haar, ze ruikt naar vergeelde boekdelen

ik kus haar bleke wangen, delicaat als Brussels kant

Wanneer komt mama thuis?

Ze hinkt haar geheugen achterna dat een loopje neemt met haar

Nostalgie is een teruggedraaid utopia

 

Soms vind ik haar willekeurig in de kamer

als een ineengeklapte paraplu

alsof iemand haar

een duwtje gaf

en haar daar achterliet

 

Ik haak mijn arm als een vraagteken in de hare

negeer de hoestbuien van haar zitvlak

en tel de rimpels in haar handen

Ik schrik van haar geruisloos scheuren

ze lacht en zegt:

Houd niet heel wat uiteindelijk moet scheuren