Waar ben ikdoor Chantal Wauters

Soet 2017
18+
emoties

Ik ben vergeten

Hoe het was

Hoe het is, zal zijn

Geweest te zijn.

Ik ben vergeten

Hoe het was mezelf te zijn.

Mezelf vergeten

Vergeten mezelf te zijn

Vergeten hoe het is geen ander te zijn.

Mezelf te zijn.

Vergeten niet zoals jij te zijn.

Maar meer ik.

 

Ik

Die hield van blauwe bessen buiten

Blikkenvangen, bonte nachten

Met vriendinnen

Bedspringen, gierend, brullend

Een stoelendans met z’n vieren.

 

Ik

Langzaam gegroeid tot een wildewater

Een wervelwind met kortgeknipte haarbos

Maar soms ook fluisterend, huilend

In de hoek van een kamer

Weggedoken van alle stilte en chaos.

 

Ik

Piano spelend urenlang

Mezelf spiegelend in een autoraam

Roekeloos rijdend doorheen de stad

Een tiener met grofgebekte tanden

Nooit kiezen voor het hazenpad.

 

Waar ben ik?

Ben ik er nog?

Het voelt alsof mijn naam

Niet langer van mij is

Letters in willekeurige volgorde

die aangeven dat er iets mist.

 

Ben ik er nog?

Ik wil niet plotseling verdwijnen

In een punt op het einde van een zin.

Maar ik kan mijn eigen gewicht niet meer dragen

Zoals dat zo sierlijk wordt gedaan door een bijenkoningin.

 

Ik ben vaak bang.

Bang van drukte

Bang van mensen die me voorbij steken op straat

Bang van stiltes die tussen twee mensen in rusten

en van dingen die komen en gaan.

Bang van alles wat ik niet kan vatten

Bang van domme dingen zoals uitgehongerde straatkatten

Bang van aanschuiven in een winkel, bang van brede straten,

Smalle paden en verlaten plaatsen.

 

Ik ben vaak bang

Op straat raast de drukte me voortdurend voorbij

Angst klampt zich aan me vast

Als een kindermond die gevoed moeten worden

Zuigt het met dikke lippen aan mijn lijf.

Ik ben soms zo bang dat ik op de grond neerval

En mijn levenloze lichaam achterlaat

Het weggooi als vuilnis

op straat

ben ik voortdurend bang.

 

Ik ben een weekdier

Een uitgeperste citroen zonder vitaminen.

Ik ben een gordijn dat over de grond sleept

Een afspraak die is doorgestreept.

Opgescheept

Met vragen die als platgestreken speelkaarten op tafel liggen.

Antwoorden steeds keurig naar beneden gedraaid.

 

Waar ben ik?

Wie ben ik?

Hoe heet ik?

Ik zoek en zoek voortdurend

Maar vind nog steeds te weinig mij.