Moederogen door Lies Gallez

Soet 2017
18+
maatschappij

In dit land wonen de verkeerde mensen, zegt mijn broertje. In dit land wonen de verkeerde mensen, en ze zeggen verkeerde dingen of ze zwijgen. Mijn broertje huilt een liedje uit. Zijn verdriet duurt altijd 3,33 minuten. In zijn tranen zit de perfectie van een goed verkochte antirimpelcrème. Het laat verdwijnen.

 

En mijn broertje wijst de hoofden aan in kranten van gemene mannen met gemene blikken. Ze kennen alleen maar gemene woorden. En overal is er een beetje oorlog, zegt mijn broertje. Hij begrijpt. En mijn broertje knipt hun hoofden uit en met niet meer dan lijm brengt hij denkbeeldige stukken wereld samen. Hij herstelt.

En mijn broertje zegt een rijmpje op om de nacht te ontwaken. Van mooie meisjes met mooie manieren en deftige dames met deftige decolletés. En alles is er nog niet echt serieus gelopen, geen serieuze bomen en geen serieuze rivieren en semi serieuze wetten. Voor bijna serieuze mensen die half serieuze baantjes hebben. En mijn broertje heeft plezier als een dier.

 

En mijn broertje ligt ’s avonds te wachten op bijna volwassen kussen van moeder en een verhaaltje van alsof uit het grote boek dat naast bijna echte Rilatine ligt. Hij wacht op halfvolwassen woorden over gelukkige eindes en eeuwigdurende liefdes. Hij hoopt. Op nagenoeg volwassen handen die zijn krullen aanraken nog even blijven en kijken en loslaten, zoals moederogen dat doen.