De Beatnik diedoor Niels Somers

Soet 2017
18+
maatschappij

De tafel die
op de muziek
op en neer springt,
maar zonder eigen kunnen
aan de grond vastzit.
Het vallen van de scherven glas
op de grond
past
bij het kloppen
van mijn doordronken hart.
Mijn hart dat
net als de student aan de toog
die zijn aanzicht verliest in de boezem
van de bediende
en deze diepte met meer helderheid ziet
dan de diepte van zijn eigen glas
verlangt naar de rust in de nacht.

 

De nacht die
me tracht te troosten
en me in zijn donkerte wil omhelzen
omdat ze weet dat ik me daar thuis voel.
Al weet ik dat ook deze nacht
de regen me weer in de oren
zal fluisteren,
zal zeggen dat ik
te dronken ben
om te gaan slapen
waarna ik me
voor de tweede maal omdraai
en me er bij neerleg dat
de slaap me maar moet nemen zoals ik ben.

 

De saxofonist die
nog steeds in het heden speelt
en mijn hart
naar een nieuw tempo wil brengen
verzacht de dampkring van
ongeoorloofde drugs in
de sfeer die omhoog gedrukt wordt. 

Als de hond die
naar een muziekinstrument kijkt
kijk ik vragend naar mijn glas.
Wachtend op antwoord,
maar te gehaast om te blijven zitten.
Alsof het een spel is
kies ik ervoor de regels te breken
en mij van mijn tafel te verwijderen.
Zoekend als diezelfde hond
zoek ik de realiteit binnenin de stad.
Buitenom is er toch een gordijn
omheen de werkelijkheid getrokken. 

De straattegels die
ik gisteren straal voorbij ben gelopen
groet ik met mijn vallende schaduw.
Hand eerst,
gezicht volgend
blaas ik de straat schoon
om opnieuw een wolk van stof
voor mijn ogen te zien verschijnen.
Alsof ik de waarheid
steeds opnieuw dien te ontdekken. 

De wolk die
ik maar al te vaak ben tegen gekomen
wanneer ik diep uitadem
zelfs al lig ik niet op de grond.
Helaas heb ik mijn
met drank gevulde
geliefde achtergelaten
in het chaosspelende concertcafé
en zal ik deze nacht,
zoals gewoonlijk,
mijn eigen antwoorden moeten
neerschrijven.