ernadoor Anna Verbeeck

Soet 2017
15-17
verdriet

diep in de nacht

als de sterren stilaan de hemel

zwart wit kleuren

 

als de zon al een hele tijd 

de witte maar mooie rug 

van de maan bewonderd 

komen de herinneringen terug

 

ze vermengen zich

juist achter mijn oren

met de zoete woorden

die jij me ooit influisterden 

 

en als ik dan mijn ogen sluit 

om toch maar eens in slaap te vallen

zie ik je hemelblauwe ogen weer

samen met het zoete geluid 

van je lach

 

en opeens vullen duizenden tranen mij keel

door al dit zinloos verdriet

 

want alles lijkt plots zo eenzaam

ik lijk plots zo eenzaam

zonder jou