Tussendoor Alexander Van de Sijpe

Soet 2017
18+
liefde

De schouderbladen, de neusvleugels, de tandkassen, de ballonen

die longen, de overdaad aan menselijk niemandsland

holtes die wat niet in een hand te vangen valt huisvesten

maar daardoor van vezels te vastgeschroefde groeven maken

 

zelfs de hersenhelften verdelen zich in voor en achter

ik woon in een hoofd dat in twee richtingen tegelijkertijd denkt

het platte dak van dit huis plooit zich tot een spagaat, scherp en wankel

 

als het leven op de gebroken grond in de kloof tussen twee aardplaten:

al snel verstrooide een zondvloed de tong over het aardoppervlak

woordenloos lijm ik de scherven van ons afgescheurde schiereiland

woon ik tussen de syllaben van je naam, moeilijk uit te spreken

 

want letters lijken tegelijkertijd naar binnen en buiten te bewegen

vertel me mond op mond: adem je mijn adem in of blaas je hem net aan?