EEN LEEUWSE GAAI IN GAASBEEK (naar ‘Authors’, de tentoonstelling van Sam Dillemans in Kasteel Van Gaasbeek - 2013)door Manora Van Craen

seizoen 2012-2013
18+
liefde

Mijn Leeuwse Gaai, hier in het kasteel

moeten we niets. Hier zal ik je

ont-moeten wanneer je uit het nest en bang

in mijn armen valt. Dan streel ik je met

warme en doordachte streken als van

goedkope penselen en kinderdromen.

Je beven en lijden sterven op het doek.

 

En luister niet naar auteurs als Flaubert

over vergeten levens en levens die

willen vergeten worden.

Men herkent slechts de gezichten,

niet hun grijze verhalen, verweekt tussen

rauwe vegen. Verbleekt bij een Nobelprijs.

In de plooien van hun huid werd

nooit geschreven. Vraag maar aan Georges Sand.

 

Maar tussen je veren zal ik je lezen

en op mijn huid draag ik

je ondergrond: een luidkeels,

verleidend reclameblad of een stilleven

wanneer je naast me liggen wil.

En in mijn buik ontplooit zich

je portret.

 

Waren wij maar op zijn doek gestorven.